Instytut Psychologii

Projekt przygotowany przez Zespół Ekspertów powołany przez Ministra Zdrowia w składzie:przewodniczący: prof. dr hab. med. Stanisław Pużyński
członkowie: prof. dr hab. Anna Brzezińska, prof. dr hab. Czesław Czabała, prof. dr hab. Danuta Kądzielawa, dr hab. Jan Tylka, prof. UKSW

I. Założenia organizacyjno-programowe

A/ Cele kształcenia:

1. Rozwój wiedzy z zakresu psychologii klinicznej, nauk medycznych i humanistyczno-społecznych umożliwiającej rozumienie i rozwiązywanie problemów psychologicznych osób chorych.
2. Nabywanie i doskonalenie umiejętności wykorzystywania wiedzy w działalności diagnostycznej, terapeutyczno – rehabilitacyjnej, eksperckiej, orzeczniczej.
3. Nabywanie i doskonalenie wiedzy i umiejętności potrzebnych do stosowania psychologicznych metod terapii.
4. Rozwój świadomości metodologicznej
5. Rozwijanie wysokich standardów funkcjonowania zawodowego (etyka zawodowa) w kontakcie z pacjentem i jego rodziną oraz we współpracy z pracownikami służby zdrowia.

B/ Czas trwania specjalizacji

Specjalizacja trwa 5 lat, w tym: 2 lata kształcenia specjalistycznego podstawowego i 3 lata kształcenia specjalistycznego szczegółowego.

C/ Sposób organizacji specjalizacji

Do specjalizacji może przystąpić magister psychologii, zatrudniony w publicznym lub nie publicznym zakładzie opieki zdrowotnej od co najmniej 1 roku. Przystępujący do specjalizacji zgłasza się do jednostki uprawnionej do prowadzenia szkolenia specjalizacji i ustala tryb i warunki jej odbywania.

Specjalizacja składa się z dwóch części:

• specjalistycznego bloku podstawowego
• specjalistycznego bloku szczegółowego.

W bloku podstawowym specjalizujący się zdobywa podstawową wiedzę i umiejętności dotyczące zastosowania psychologii klinicznej w czterech działach medycyny:

• psychiatrii
• pediatrii
• neurologii
• chorób somatycznych

W bloku szczegółowym specjalizujący się wybiera jedną z wyżej wymienionych ścieżek specjalistycznych i pogłębia swoją wiedzę i umiejętności szczegółowe, właściwe dla zaburzeń i chorób danego działu medycyny.

Specjaliści I stopnia uzyskują specjalizację z psychologii klinicznej po ukończeniu jednego z czterech specjalistycznych bloków szczegółowych.

Specjalizacja może być prowadzona przez instytucję, która spełnia następujące warunki:

• prowadzi działalność leczniczą umożliwiającą odbywanie stażów specjalistycznych przewidzianych w programie specjalizacji lub ma zawarte umowy z innymi placówkami opieki zdrowotnej umożliwiające prowadzenie takich stażów
• zatrudnia specjalistów II stopnia z psychologii, którzy mogą pełnić rolę kierownika specjalizacji (przewiduje się, że 1 kierownik specjalizacji nie może mieć pod swoją opieką więcej niż 3 specjalizujących się)
• zatrudnia odpowiednio wykwalifikowane osoby, które będą realizować zajęcia dydaktyczne przewidziane w programie specjalizacji lub ma zawarte odpowiednie umowy z innymi instytucjami na realizacje takich zadań

II. Specjalistyczny blok podstawowy

A/ Zakres wiedzy teoretycznej

1. znajomość podstawowych zagadnień psychologii:

• psychologiczne koncepcje człowieka
• biologiczne mechanizmy zachowania
• teorie osobowości oraz teorie rozwoju psychicznego
• psychologia procesów poznawczych
• psychologia emocji, stresu i konfliktu
• psychopatologia: zaburzenia psychiczne i zaburzenia zachowania
• wybrane zagadnienia z psychologii klinicznej dziecka
• wybrane zagadnienia z neurologii klinicznej
• podstawowe zagadnienia psychologii zdrowia, psychosomatyki, medycyny behawioralnej
• miejsce i rola psychologa w zespole terapeutycznym
• aspekty etyczne zawodu psychologa.

2. znajomość podstawowych metod i form psychoterapii oraz sposobów pomocy psychologicznej, jak również metod oceny ich efektywności

B/ Wykaz umiejętności będących przedmiotem specjalizacji

• umiejętność samodzielnego konstruowania i sprawdzania hipotez diagnostycznych
• umiejętność doboru metod, sposobów ich stosowania oraz interpretacji uzyskanych informacji a także ich scalania
• umiejętność odniesienia wyników badań diagnostycznych do celów i postawionych wcześniej hipotez
• umiejętność przekazu wyników diagnozy członkom zespołu terapeutycznego a także zainteresowanym członkom rodziny
• umiejętność wyboru adekwatnych do problemów wskazanych w diagnozie metod psychologicznego postępowania terapeutycznego (rehabilitacyjnego) z uwzględnieniem indywidualnych potrzeb chorego

PLAN NAUCZANIA:

II. SPECJALISTYCZNY BLOK SZCZEGÓŁOWY:
3 lata szkolenia specjalistycznego po zakończeniu bloku podstawowego:

1. PSYCHOLOGIA KLINICZNA ZABURZEŃ PSYCHICZNYCH
2. PSYCHOLOGIA KLINICZNA CHORÓB SOMATYCZNYCH
3. NEUROPSYCHOLOGIA KLINICZNA
4. PSYCHOLOGIA KLINICZNA DZIECI I MŁODZIEŻY

III. WSKAZÓWKI METODYCZNE

Osoby mogące się specjalizować w psychologii klinicznej, tryb przystąpienia do specjalizacji, obowiązki kierownika specjalizacji, sposób składania egzaminu końcowego określają przepisy zawarte w Rozporządzeniu Ministra Zdrowia z dnia 30 września 2002.

Przewidziany jest egzamin 3-częściowy: testowy, praktyczny i ustny

Opracowanie informacji:
prof. dr hab. Anna Brzezińska
Mgr Jagoda Migaszewska – Majewicz